Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Ojciec Goriot - "Ojciec Goriot" jako przykład powieści realistycznej

Honore de Balzac jest ojcem dziewiętnastowiecznej powieści realistycznej. Gatunek ten współtworzył z innymi pisarzami, wśród których można wymienić Wiktora Hugo, Charlesa Dickensa, Emila Zolę czy Fiodora Dostojewskiego. Głównym celem realizmu miało być ukazywanie świata takim, jakim jest naprawdę, wyznając antyczną zasadę mimezis, nakazującą naśladować rzeczywistość przez prezentowanie prawdopodobnych wydarzeń i bohaterów z krwi i kości. Stendhal powiedział, że "Powieść jest jak zwierciadło, które obnosi się po gościńcu", i takie też były powieści realistyczne - odbijały prawdziwe miejsca, pokazywały wiarygodnych bohaterów i ich zwyczajne życie. Istniało wiele odmian tego gatunku, które wynikały z zajmowania się różnymi problemami i lokowaniem miejsca akcji w odmiennych otoczeniach: na wsi lub w mieście. W XIX wieku miasto w literaturze zaczynało powiększać swoją rolę i stawać się niemal bohaterem autonomicznym, który wpływał na psychikę i czyny innych postaci.
    Balzac akcję "Ojca Goriot" umieścił w Paryżu, dokładnie określając miejsca poszczególnych wydarzeń. Domy konkretnych ludzi charakteryzują ich właścicieli, mówiąc o ich pozycji społecznej, upodobaniach, stanie majątkowym, zmyśle estetycznym czy pochodzeniu. Najważniejszymi lokacjami jest Dzielnica Łacińska, w której znajduje się Rue Neuve-Sante-Genevieve z pensjonatem pani Vauquer, w którym mieszka duża część bohaterów powieści, oraz dzielnica Faubourg Saint-Germain. Między tymi dwoma miejscami występuje dramatyczny kontrast. Dzielnica Łacińska zamieszkiwana jest przez biedotę, co odzwierciedla się w wyglądzie tamtejszych ulic: szarych, brudnych, pozbawionych dostępu do światła słonecznego. Faubourg Saint-Germain zamieszkiwana jest przez arystokrację, a jej symbolem staje się dom wicehrabiny de Beauseant, kuzynki